Digital Fairness Act reguleert autonome AI-aankopen

Met de Digital Fairness Act wil de Commissie korte metten maken met manipulatieve ontwerptechnieken, ook wel dark patterns genoemd, waarmee webwinkels en platforms consumenten onder druk zetten. Zo komt er een verbod op valse meldingen dat een product bijna is uitverkocht om kopers tot snelle beslissingen te dwingen. Daarnaast stelt Brussel strengere eisen aan prijstransparantie, met name bij aankopen met virtuele valuta in apps en bij dynamische prijsstelling voor sport- en cultuurevenementen. Bedrijven die werken met virtuele wachtrijen moeten voortaan zowel de actuele prijs in realtime als de maximaal mogelijke prijs tonen.

Het wetsvoorstel introduceert tevens het principe van fairness by design. Gebruikers moeten verslavende ontwerpelementen die aanzetten tot dwangmatig of overmatig uitgeven kunnen uitschakelen, en gokachtige elementen zoals pay-to-win en pay-to-progress worden voor minderjarigen verboden. Ook worden gepersonaliseerde advertenties en prijzen aan banden gelegd wanneer deze zijn gericht op minderjarigen of misbruik maken van gevoelige persoonsgegevens, en moeten influencers duidelijker aangeven wanneer zij commerciële boodschappen plaatsen. 

Verder wordt het opzeggen van digitale abonnementen eenvoudiger, verdwijnen ongewenste automatische verlengingen na proefperiodes en krijgen consumenten het recht om bij de klantenservice met een mens te spreken in plaats van enkel met een chatbot. Ook worden er duidelijke consumentenrechten vastgelegd voor situaties waarin mensen een autonome AI-agent inschakelen om namens hen aankopen te doen.

Naast nieuwe gedragsregels wil de Europese Commissie de handhaving aanzienlijk aanscherpen via een herziening van de CPC-verordening. Waar Brussel tot nu toe afhankelijk was van coördinatie tussen nationale toezichthouders, krijgt de Commissie zelf directe bevoegdheden om grootschalige overtredingen met gevolgen voor de Europese interne markt te onderzoeken. Bij ernstige inbreuken kan Brussel boetes opleggen die oplopen tot zes procent van de wereldwijde jaaromzet van een onderneming. Om te voorkomen dat buitenlandse aanbieders buiten schot blijven, worden niet-Europese bedrijven verplicht een wettelijke vertegenwoordiger binnen de EU aan te stellen. De voorstellen worden de komende periode behandeld door het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie.