6 miljoen werknemers in VS kwetsbaar door AI; 86% is vrouw

Sinds de opkomst van generatieve AI draaien rapporten over de arbeidsmarkt vaak om ‘exposure’ (blootstelling): de mate waarin AI-taken in een bepaalde baan kan overnemen. Brookings-onderzoekers Sam Manning, Tomás Aguirre, Mark Muro en Shriya Methkupally stellen echter dat dit cijfer eenzijdig is. In hun artikel, gebaseerd op een nieuw NBER-onderzoeksrapport, introduceren zij de ‘Adaptive Capacity Index’: een maatstaf voor het aanpassingsvermogen van werknemers.

De ‘Adaptive Capacity Index’: Wie overleeft de transitie?

Het vermogen om na ontslag weer op de voeten te landen, hangt volgens Brookings af van vier cruciale factoren:

1. Financiële buffers: Beschikt een werknemer over genoeg spaargeld om een periode van werkloosheid te overbruggen?
2. Leeftijd: Jongere werknemers scholen makkelijker om of verhuizen sneller dan werknemers die de pensioengerechtigde leeftijd naderen.
3. Geografische dichtheid: Woon je in een regio met veel alternatieve banen, of ben je afhankelijk van één lokale werkgever?
4. Overdraagbaarheid van vaardigheden: Kunnen jouw skills in andere sectoren worden ingezet?

Twee werelden: De veerkrachtige pro en de kwetsbare klerk

Uit de data komt een geruststellend maar ook alarmerend beeld naar voren. Van de 37,1 miljoen Amerikaanse werknemers die in de hoogste categorie van AI-blootstelling vallen, blijken 26,5 miljoen (ongeveer 70%) over een bovengemiddeld aanpassingsvermogen te beschikken. Dit zijn vaak softwareontwikkelaars, advocaten en financiële managers. Hoewel hun werk verandert, hebben zij de middelen, het netwerk en de brede skills om mee te bewegen.

De schaduwzijde betreft een groep van 6,1 miljoen werknemers die te maken krijgen met de 'perfecte storm': een hoge AI-blootstelling gecombineerd met een laag aanpassingsvermogen.

Deze groep is opvallend homogeen:

• Functies: Voornamelijk administratief en secretarieel personeel.
• Demografie: Maar liefst 86% van deze kwetsbare groep is vrouw.
• Kenmerken: Beperkte spaargelden, vaak werkzaam in kleinere steden of regio's met weinig alternatieve werkgelegenheid en vaardigheden die specifiek zijn voor hun huidige rol.

Geografische brandhaarden

Het rapport laat zien dat de impact van AI niet gelijkmatig over de kaart van de Verenigde Staten is verdeeld. Gebieden met een hoge concentratie van deze kwetsbare werknemers bevinden zich vooral in universiteitssteden en staatshoofdsteden in het Midwesten en de Mountain West-regio. In deze steden vormen administratieve banen een relatief groot deel van de economie, terwijl de lokale arbeidsmarkt minder divers is dan in metropolen als New York of San Francisco.

Beleidsadvies: Stop met algemene paniek, focus op de zwaksten

De belangrijkste les voor beleidsmakers is volgens Brookings dat "exposure" geen synoniem is voor "welzijnscrisis". De hoogopgeleide 'white collar'-werker die vaak als grootste slachtoffer van AI wordt bestempeld, redt zichzelf meestal wel.

De focus van overheden moet daarom verschuiven naar de 6,1 miljoen werknemers die dat niet kunnen. Brookings pleit voor gericht beleid:

• Inkomenssteun voor werknemers met weinig eigen buffers.
• Herscholingsprogramma’s die specifiek gericht zijn op overdraagbare vaardigheden voor administratief personeel.
• Regionale economische stimulering in de steden die het zwaarst getroffen dreigen te worden.

Met de lancering van deze nieuwe index geeft Brookings een broodnodig instrument in handen om de AI-discussie te verplaatsen van abstracte technofobie naar concrete sociaal-economische actie. AI hoeft geen banenmoordenaar te zijn, mits we degenen die de minste veerkracht hebben, niet aan hun lot overgelaten.